بیوگرافی و زندگی پر از سراشیب من
۳۸ سال قبل در 1985 مامانم احساس کرد؛ که موقع به دنیا آمدن یک وروجک هست. در تهران میدان خراسان سکونت داشتند . مامانم با یکی از دوست های فامیلی خویش روانه بیمارستان میشوند. و من متولد میشوم؛ اخ اخ از همان اول مامان تفاوت منو با خواهر بزرگم که فرزند اول بود احساس کرده بود. مامانم میگه از همان لحظه ای که متولد شدم با چشمان باز و نگاه عجیب و غریب به اطراف خود همه را جلب توجه کرده بودم. من فرزند دوم خانواده هستم و سه خواهر و دو برادر . زندگی در حد متوسط و مشکلات زیادی داشتیم. من کلاس سوم ابتدایی بودم که پدرم شوق وطن بر سرش زد و روانه افغانستان شدیم. سرزمینی که جز غم و اندوه چیز دیگری ندارد. من هیچ گاه آنجا را به مثل یک وطن واقعی احساس نکردم.
بعد از ۳ سال بابا به خاطر شرایط سخت مالی برگشت به ایران؛ و یک سال بعد از رفتن بابا ما همچنان برگشتیم . جنگهای داخلی در افغانستان شروع شد و بعد حمله طالبان ، شاهد موشکها راکت ها و جوی های خون مردهای که توسط طالبان کشته میشد و گروه مخالف در پشت ماشین کشان کشان به گورهای دسته جمعی انتقال میدادن.
ما برگشتیم به زادگاه خودم خوشحالی و شوک آن لحظه را هیچگاه فراموش نخواهم کرد. مدتی خانه عمویم حشمت بودیم در جاجرود؛ و موفق شدیم در قیامدشت خانه ی برای کرایه پیدا کنیم.
داستان جدید و همان داستان مزخرفی که هر خانه دختر دار در پیش دارد اینجا هم شروع شد خواستگارها یکی پی دیگری . من تقریبا ۱۴ سال عمر داشتم و خواهرم نزدیک ۱۶ سال بود. ناگفته نماند بیشتر برای من خواستگار بود مثلا خوشگل تر و کمی شوخ طبع بودم.
من در ۱۵ سالگی نامزد شدم ؛ در حالی محفل نامزدی برگزار میشد که یک روز قبلش با خبر شدم که عروس من هستم نه خواهرم؛ و در ۱۶ ساله گی خانه شوهر فرستادن ؛ گاهی مامانم را سرزنش میکنم که من را در آن سن به شوهر ندادید بلکه سرم را زیر خاک کردید. ۱۷ سالگی مادر شدن را تجربه کردم. در حالی که خودم هنوز کودکانه به آغوش یک مادر مهربان نیاز داشتم. در ۱۹ سالگی با همسر و پسرم به افغانستان رفتیم . دوران جمهوریت بود بعد از آن که طالبان توسط امریکا از افغانستان رانده شده بودند. در اوایل که به افغانستان رفته بودیم دوران خیلی دشواری را طی میکردیم. زمستانهای سخت کابل شستن کهنه پسرم با آب سرد در برفها گرسنه گی ؛ بی برقی ؛ جنگ و توهین های شوهرم. کابل ویرانه ی که همه در دیوار راکت و موشک اصابت کرده بود. بعد از مدتی شوهرم با خبر شد که پسر عمویش در یک از شرکت های بزرگ در کابل شغل مهمی دارد. خلاصه او را پیدا کرد و به واسطه ی او شغل خوبی آنجا پیدا کرد. حقوق زیادی داشت بیشتر درآمدش زیر زدن پول آنها و از اعتمادشون سوّّ استفاده می کرد. در این مدت من به فعالیت های خود؛ با مبارزه با همه مشکلات شروع کردم.
بعد از چند سال جیب همسرم حسابی پر پول شد و هوایش زیادی بالا رفت که منجر به جدا شدن ما شد.
من دو فرزند پسر از او داشتم ؛ بعد از جدا شدن سرپرستی آنها را به دوش کشیدم و اجازه ندادم زیر دست مادر ناتنی بمانند. فعالیتهای من قبل و بعد از جدا شدن ؛ اینها بود اولین باشگاه فیتنس زنان را با ترینری خودم تاسیس کرده بودم البته باشگاه دیگری هم بود که غیر مجاز و ثبت ریاست المپیک نشده بود. بعدها دوست هایم از کلاس های که آموزش رانندگی میدادند شکایت می کرد به همین دلیل تصمیم گرفتم کلاس های که مخصوص برای خانمها بود تاسیس کنم ؛ که واقعا مفید و تاثیرگذار بود. در سال ۲۰۰۹ نامزد مجلس نماینده گان از طرف کابل بودم ؛ و به خاطر بعضی دلایل خوشبختانه نتوانستم راه پیدا کنم. مسئولیت بچه هایم مشکلات و کشمکش های جامعه نادان و مبارزه کردن و تهدید طالبان و مشکلات فامیلی من را گاهی از پا در می آورد ولی ادامه دادم. در این میان با مردی اشنا شدم که فقط نام مرد بر سر داشت و چهره انسان ؛ از درون شیطان صفت بود. او با چال و فریب های مردانه خود تلاش میکرد تا من را راضی کند؛ با او در رابطه بروم. اما آن راه نتیجه بخش نبود و از راه تهدید وادارم کرد. گفتنی ها خیلی زیاد هست ولی اینجا فقط خلاصه و بیوگرافی از خود نقل میکنم. او همکار و همدست طالبان بود که با چهره دیگر در بین اجتماع فعالیت داشت. رابطه ی که با دروغ ؛ و تهدید شروع شده بود کماکان آخرش از قبل معلوم بود؛ ولی نه به این اندازه دشوار و سنگین . من دیگر اجازه هیچ فعالیتی نداشتم و خانه نشین ؛ در حدی که اجازه رفتن به باشگاه و قدم زدن هم نداشتم. بعد از یک و نیم سال فرزند سوم خویش را در بطن داشتم که گاه امید و گاه نا امیدی با خود داشت. زندگی بی سرنوشت و بی معنا با متولد شدن شهزاد شرایط آسان نه بلکه دشوارتر از پیش شد. شرایط روحی به شدت خراب و زیر استعمار یک شخص خودخواه. خب با همه قید و بند هایش گاهی محبت هم داشت؛ من که در دوران کودکی محبت و نوازش ندیده بودم خیلی خوشحال میشدم البته در اوایل چنین بود تا قبل از به دنیا آمدن شهزادم. شهزاد عشق مامانش بود و خواهد ماند تا اخر عمرم. خلاصه در نوامبر ۲۰۱۷ برنامه سفر من و سه پسرم ؛ از طریق فعالیتی که با دولت امریکا در افغانستان داشتم آمدیم کالیفرنیا. با هزاران برنامه ریزی و آرزوی خوشبختی اما…
در جنوری ۲۰۱۸ به بهانه ها کشانده شدم به افغانستان ؛ و بعد از ۴ روز این واقعه ی وحشتناک واقع شد. طالبان دستور داده بودن وایشون برنامه ریزی کرده بود ؛ و ۵۰۰۰ $ تنها به شخصی که حمله کرد پرداخت شده بود البته ۳۰۰۰$ را به بهانه کار ضروری از من گرفته بود. فهیمه با کوهی غم یک چشم نابینا صورت سوخته و چشم دیگر به شدت آسیب دیده برگشتم به آمریکا. حدودا دو ماه در؛ ای سی یو بودم ؛ همچنان تهدید و فشار از طرف او برای برگرداندن شهزاده پسر کوچکم به افغانستان. بعد از ۵ ماه مجبور شدم بردمش نزد پدرش در افغانستان. به دلیل زیر سن بودن دو فرزند دیگرم آن ها فرستادم نزد عمه شان ایالات دیگر زمانی که از کابل تک و تنها برگشتم . این دو پسر بی وفا مدتی نیامدن و زمانی بی خبر زنگ خانه به صدا درآمد زمانی که در را گشودم بدون ادای احترام و سلام به خانه داخل شدن. مدتی من را زیر فشار روحی قرار دادن تا آنها را به فرزندی به عمه شان بدهم. که داستان طولانی دارد و رضایت دادم بروند ایالات جورجیا. حتی کمی هم به حالت من رحم نکردن و رفتن.
بعد از مشکلات پی در پی منم تصمیم گرفت بیایم لوس آنجلس و ، ۴ سال سکونت داشتم. و مدت کمی میشود به ارواین نقل مکان کردم . اینجا احساس راحتی و امنیت بیشتر دارم مخصوصا برای برنامه های آینده تلاش بیشتری میکنم. مینویسم چون عاشق مطالعه هستم ؛ و درس میخوانم. این بود خلاصه ی از داستان زندگی من.
من هیچگاه تسلیم نشدم و نخواهم شد همیشه به نام آزادی مبارزه میکنم. برای من انسانیت هدف اول و خط قرمز من است. من باور دارم که به این دنیا آمدیم تا کار مفیدی انجام دهیم.
بخند تا دنیا به رویت بخندد؛ روزگار به کامتون.
My Biography: A Life Full of Ups and Downs
Thirty-eight years ago, in 1985, my mother went into labor with a little troublemaker growing inside her. At the time, my family was living near Khorasan Square in Tehran, Iran. She went to the hospital with a family friend, and that was the day I was born.
My mother often says that from the very moment I entered the world, I was different from my older sister, who was the first child in the family. She says I was born with my eyes wide open, staring intensely at everything around me, capturing everyone’s attention. I am the second child in a family of six children—three sisters and two brothers. We lived a modest life and faced many hardships.
When I was in the third grade, my father became homesick for Afghanistan, and we moved there. It was a land filled with pain and sorrow. I never truly felt that Afghanistan was my homeland.
Three years later, because of severe financial difficulties, my father returned to Iran. A year after that, the rest of us followed him back. During that period, Afghanistan descended into civil war, followed by the rise of the Taliban. I witnessed rockets, missiles, rivers of blood, and the bodies of men killed by the Taliban being dragged behind vehicles and taken to mass graves. Those memories have never left me.
Returning to Iran was one of the happiest and most shocking moments of my life. We stayed for a while at my uncle Heshmat’s home in Jajrud before eventually finding a rental house in Qiamdasht.
Soon, another chapter began—the familiar story that many families with daughters know too well. Marriage proposals came one after another. I was about fourteen years old, and my older sister was nearly sixteen. Ironically, most of the proposals were for me because I was considered prettier and had a cheerful personality.
At fifteen, I became engaged. What made it even more painful was that I learned only one day before the engagement ceremony that I—not my sister—was the bride. At sixteen, I was sent to my husband’s home. Sometimes I tell my mother, “You didn’t marry me off—you buried my childhood.”
At seventeen, I became a mother while I was still a child myself, longing for the love and comfort of a caring mother.
When I was nineteen, my husband, my young son, and I moved back to Afghanistan. It was during the Republic era, after the Taliban had been driven out by the United States. The early years were incredibly difficult. Kabul’s freezing winters, washing my son’s clothes with icy water in the snow, hunger, power outages, ongoing violence, and the emotional abuse from my husband became my daily reality. The city itself was devastated, with buildings scarred by rockets and missiles.
Eventually, my husband discovered that his cousin held an important position at a major company in Kabul. Through him, my husband secured a well-paying job. Unfortunately, instead of appreciating the opportunity, he abused his employers’ trust for personal gain.
During those years, despite every obstacle, I continued building my own path. After several years, as my husband’s wealth increased, so did his arrogance. It eventually led to our separation.
By then, I had two sons. After the divorce, I took full responsibility for raising them and refused to let them grow up under the care of a stepmother.
Before and after my separation, I remained determined to build a better future. I established one of the first women’s fitness centers in Afghanistan, where I personally worked as a trainer. Although there had been another gym before mine, it had operated unofficially without government registration. Later, after hearing many women complain about the lack of safe driving instruction for women, I founded a driving school exclusively for women. It proved to be highly successful and made a real difference in many women’s lives.
In 2009, I ran as a candidate for the Afghan Parliament representing Kabul. For various reasons, I was ultimately unsuccessful—and in hindsight, perhaps that was a blessing.
Raising my children, fighting against ignorance, dealing with family conflicts, and living under constant Taliban threats often pushed me to my limits. Still, I refused to give up.
During that time, I met a man who wore the face of a human but carried the heart of a monster. Through manipulation and deception, he tried to force me into a relationship. When persuasion failed, he resorted to threats and coercion. There is much more to that story than I can tell here, but this is only a brief biography.
He secretly collaborated with the Taliban while hiding behind a respectable public image. A relationship built on lies and intimidation could never have a good ending, but I never imagined how devastating it would become.
Gradually, I lost every freedom. I was no longer allowed to work, go to the gym, or even take a walk outside. About a year and a half later, I became pregnant with my third son. That pregnancy brought both hope and despair.
When my son, Shahzad, was born, life did not become easier—it became even harder. My mental health deteriorated as I lived under the control of a selfish and abusive man. Although he occasionally showed affection, those moments meant a great deal to me because I had grown up without love or tenderness. But that kindness disappeared after Shahzad’s birth.
Shahzad has always been the love of my life, and he always will be.
In November 2017, through my work with the U.S. government in Afghanistan, my three sons and I immigrated to California. We arrived with countless dreams and plans for a better future.
But in January 2018, I was lured back to Afghanistan under false pretenses. Four days later, my life changed forever.
The Taliban had ordered the attack, and it had been carefully planned. The man who carried it out was reportedly paid $5,000. Before the attack, my abuser had also taken $3,000 from me under the excuse of an urgent need.
I returned to the United States carrying unimaginable pain: one eye permanently blind, my face severely burned, and my remaining eye badly damaged. I spent nearly two months in the (ICU) intensive care unit.
Even then, the threats did not stop. I was pressured to send my youngest son, Shahzad, back to Afghanistan to his father. Five months later, with no safe alternative, I was forced to do so.
Because my two older sons were still minors, I sent them to live temporarily with their aunt in another state while I traveled alone to Kabul. When I returned, they stayed away for some time. Then one day they unexpectedly arrived at my home. Without greeting me, they came inside and repeatedly pressured me to allow their aunt to adopt them. It is a long and painful story, but eventually I agreed, and they moved to Georgia. Even then, they showed little compassion for what I had endured.
After one hardship after another, I decided to move to Los Angeles, where I lived for four years. More recently, I relocated to Irvine. Here, I finally feel a greater sense of peace and security, and I am working hard toward the future I have always dreamed of.
I write because I love reading. I continue to study because learning gives me strength.
This is only a brief summary of my life.
I have never surrendered, and I never will. I will always stand for freedom. Humanity is my highest value and my red line. I believe we are placed in this world to do something meaningful and to leave it better than we found it.
Smile, and the world smiles with you. Wishing you happiness and brighter days ahead.
