Library
Hello, I am Fahimeh — a woman who has experienced repeated trauma since childhood. I had dreams in my heart that were ignored at the time, and in fact, expressing them in our family was difficult, let alone pursuing them. These regrets continued for years. Hopes turned into disappointments, and I lived much of my life with “if onlys” — especially regrets about decisions I made in the days before and after the acid attack.
Until last week, when I read an interesting book called The Midnight Library. It’s hard to fully describe it here, but I can share my thoughts and what I learned from it. The story is about a woman who, overwhelmed by regret and despair, reaches the brink of suicide. But instead, she finds herself in a library of the lives she longed for. One night, at the height of her hopelessness, she decides to end her life by taking pills. She exists between life and death until she falls into a library of the lives she regrets not living.
In my own life, there were many moments when I felt that if I had made different decisions, things might have turned out differently. Sometimes we even torment ourselves over decisions that were never in our control — like asking, “Why was I born into this family?” or “Why was I born in this country?” or “Why do I belong to this religion?” Thinking this way is pointless, because religion is chosen for us by our elders. And many thoughts like these…
Anyway, let’s return to my story so it doesn’t get too complicated. One of the many questions I carried was: why did I take custody of my children after my divorce? At that time, I was young and inexperienced. I didn’t want my children to be raised by a stepmother, so despite all the difficulties, I kept them with me.
Because I was a well-known and active woman in society, I had seemingly good and impressive marriage proposals — from a doctor, an engineer, and a judge. To be honest, the engineer and the judge were very persistent (though not at the same time). Both were family-oriented and wealthy men.
The engineer told me that at first he wouldn’t tell his family that I had two children, and after the wedding, even if they found out, it wouldn’t matter. He said I could gradually bring my children to live with us. He had even spoken to my mother and my sister’s husband — crying, in fact. Later, my brother-in-law said, “A man shouldn’t cry.”
But I rejected him for the sake of my children. I said, “I will never go anywhere without them.” The judge’s proposal was similar.
In the years after my children left, I often asked myself why I hadn’t left them with their irresponsible father and gone after my own life. Until I read this book and spent some time alone with myself. I closed my eyes and, for a moment, went into my own imaginary library.
I opened the first book: a life with Elias (the engineer). He had lied to me — he already had a wife and children, despite his young age. I saw myself in that story: the burden of being a second wife, loneliness and depression from being away from my children, a life full of conflict. If I had continued, I would have become a broken, hopeless woman — especially under the current harsh conditions with the Taliban ruling Afghanistan.
I saw that after their father’s death, my children would be responsible for seven orphans. And if I had separated, I would still be alone — and my children might never have returned to me, because I had abandoned them. And with the worsening conditions in that country, it’s impossible to imagine where we would have ended up. Maybe I wouldn’t even be alive by now from grief.
No… it’s not possible. I don’t want to be in that story.
I quickly opened my eyes. Honestly, I was so afraid that I immediately fell into prostration just to feel better. I told myself, “Thank God I didn’t make that decision.” Now I am a free woman, living in one of the best countries in the world.
By the way, I only learned years later — a few months after the acid attack — that Elias had a wife. A mutual friend told me, and I was shocked by his deceit. At that time, I wasn’t aware or observant enough.
Interestingly, before I traveled to America, after nine years, I ran into him by chance on the road. I was actually happy to see him because I was in a very bad emotional state. But out of fear, I only spoke for two or three minutes, leaning out of my car window. He asked what I was doing and whether I was single or married. I said, “I’m in a terrible relationship where I wish for death every day.” He said, “I got married too — I have three children.” His oldest child was 12 years old. I didn’t even question how that was possible — only eight years after his supposed marriage, yet he had a 12-year-old child. Later, I realized he had been married from the beginning.
Perhaps all of us have faced these “why” questions many times. But we rarely think about the full story and where those choices might have led. I learned to focus on the present and to build the future. I learned not to lose my future because of “why” questions.
And I promise you, dear reader, you can do the same.
Smile, so the world smiles back at you.
کتابخانه
سلام فهیمه هستم؛ خانمی که از کودکی آسیب های متواتر را تجربه کرده؛ و آرزوهای که در دل داشتم که در آن زمان نادیده گرفته میشد و درواقع بیانش در خانواده ما سخت بود؛ چی برسد به انجامش؛ این حسرت ها تا سالها پیش ادامه داشت؛ امید های که ناامید شدن؛ بیشتر عمرم را با ای کاش ها زندگی کرده بودم؛ مخصوصا حسرت اتفاقات و تصمیم های که چند روز قبل و بعد از اسید پاشی گرفته بودم؛ تا اینکه در هفته گذشته کتاب جالب را مطالعه کردم . به نام کتابخانه نیم شب؛ تعریف کامل این کتاب اینجا مشکل است ولی میتوانم نظر و آموخته های خود را بیان بکنم؛ داستان کتاب در مورد خانمی است که از حسرت و ناامیدی تا مرز خود کشی رفت و اما پرت شد به کتابخانه زندگی های که حسرت آنها را میخورد؛ یک شب در اوج ناامیدی تصمیم گرفت که با دارو خوردن به زندگی خود پایان ببخشد؛ او بین دنیای مرگ و زندگی قرار دارد تا این که سقوط میکند به یک کتابخانه زندگی های که حسرتش را میخورد؛ در زندگی من هم اتفاقات زیاد بود که گاهی احساس میکردم؛ ممکن با تصمیم دیگر این چنین نمیشد؛ حتی گاهی تصمیماتی که اصلا دست ما نبوده خود خوری میکنیم؛ مثلا چرا من در چنین خانواده و یا چنین کشوری به دنیا آمدم ؛ یا چرا من در چنین دینی هستم؛ فکر کردن در این مورد کاملا مسخره است چون دین را برای ما بزرگان انتخاب میکنند؛ خلاصه امثال این ؛ خب بریم برگردیم به داستان خودمان که درد سر درست نشه؛ یکی ازآن ده ها فکری که من در سر داشتم؛ این بود چرا بعد از طلاق من حضانت بچه ها را گرفتم؛ زمانی که من از پدر بچه ها جداشدم کم سن و کم تجربه بودم؛ من اجازه ندادم بچه ها زیر دست مادر ناتنی باشند و با تمام مشکلات انها را با خود نگهرداشتم. چون خانم شناخته شده و فعال در جامعه بودم؛ پیشنهادهای به ظاهر خوب و عالی داشتم؛ دکتر؛ مهندس؛ قاضی؛ راستش این قاضی و مهندس خیلی اسرار داشتن؛ البته این دو نفر همزمان نبودن؛ اول مهندس و مدتی بعد قاضی؛ هر دو مردم خانواده دار و سرمایه دار بودن؛ مهندس میگفت که در اوایل به خانواده ام نمیگم که دوتا بچه داری و بعد از عروسی اگر فهمیدن هم اشکالی ندارد و کم کم بچه ها را بیار با خودمان زندگی کنند؛مهندس با مادر و شوهر خواهرم هم صحبت کرده بود البته با گریه؛ که بعد ها شوهر خواهرم می گفت مرد که گریه نمیکند؛ من اون را به خاطر بچه ها جواب داده بودم؛ گفتم من هیچ جای بدون بچه ها نمیرم؛ و خواستگار قاضی هم تقریبا یه همچین چیزی بود؛ در این چند سال که بچه ها رفتن همیشه می گفتم که چرا بچه ها را برای پدر بی مسئولیت شان رها نکردم و دنبال زندگی خود نرفتم؛ تا اینکه رسیدم به این کتاب کمی با خودم خلوت کردم . چشمم را بستم و برای لحظه ی رفتم در کتابخانه خیالی خودم؛ کتاب اول را باز کردم زندگی با الیاس(مهندس) او به من دروغ گفته بود؛ او زن و بچه داشت؛ با اینکه سن کمی داشت. من خود را در آن داستان دیدم بار پشیمانی زن دوم بودن دلتنگی و افسردگی به خاطر نبودن بچه ها زندگی پر جنجال؛ اگر ادامه میدادم زنی شکسته و ناامید؛ مخصوصا شرایط سخت فعلی که طالبان در افغانستان حکمرانی می کنند؛ دیدم که بچه هایم بعد از فوت پدرشان مسئولیت هفت یتیم را به دوش دارند.و اگر جدا میشدم باز هم یک زن تنها و ممکن بچه ها هیچگاه بر نمی گشتن چون رهایشان کرده بودم؛ واینکه شرایط بد آن مملکت ما را به کجا می رساند نمیشه تصورش کرد.و یا شاید تا حالا از غم از بین رفته بودم؛ نه بس اصلا ممکن نیست نمی خواهم در آن داستان باشم؛ چشمم را با عجله باز کردم راستش از شدت ترس سریع سجده کردم تا کمی بهتر بشوم؛ با خودم گفتم خدا را شکر که ان تصمیم را نگرفته بودم؛ گفتم حالا یک خانم آزاد و در بهترین کشور جهان هستم. راستی داستان زن داشتن الیاس را سالها بعد یعنی چند ماه بعد از اسیدپاشی؛ یک دوست مشترک ما تعریف کرد؛ و من حیران از مکر و دروغ او ماندم؛ خب آن وقت آگاهی نداشتم خیلی ریزبین نبودم؛ جالب اینه که قبل از سفر من به امریکا بعد از نه سال به طوری اتفاقی او را در جاده دیدم راستش از دیدنش خیلی خوشحال شده بودم چون در یک شرایط روحی خیلی بدی بودم؛ ولی از ترس فقط دو سه دقیقه صحبت کردم آن هم از داخل ماشین سرم را بیرون کشیدم؛ پرسید چیکار کردی مجردی یا متاهل؛ گفتم در یک رابطه اشغال که هر لحظه آرزوی مرگ میکنم؛ و او گفت من هم ازدواج کردم و سه فرزند دارم؛ و فرزند بزرگ من ۱۲ سال دارد؛ اصلا فکر نکردم که چطور؛ هشت سال از عروسی ولی فرزند ۱۲ ساله داری؛ تا اینکه بعد فهمیدم از اول متاهل بوده.
شاید هر کدام ما بارها به این چراها روبرو شده باشیم؛ ولی هیچ گاه به داخل و اخر داستان فکر نکردیم؛ من یاد گرفتم که به لحظه فکر کنم؛ و آینده را بسازم؛ یاد گرفتم به خاطر چراها اینده را از دست ندهم. و قول میدهم تو خواننده عزیز هم میتوانی.
بخند تا دنیا به رویت لبخند بزند
The First Spring in Afghanistan
I write in memory of the first spring in Afghanistan, remembering that big mulberry tree in the middle of the yard—a tree that was 30 years old at the time; that is, 30 years ago. That tree was a sign of my grandmother’s presence. Whenever I looked at it or sat beside it, I felt as if my grandmother was sitting next to me, gently comforting me. I had never seen my grandmother; I had only heard about her beautiful face and kind heart.
The first time we traveled to Afghanistan for a short period, I was just a child. Back then, I knew nothing about war and destruction. I remember when I first entered my father’s family home, my eyes fell on the mulberry tree. I said to myself, “What a big and beautiful tree!” In my childish imagination, I pictured playing, swinging, being mischievous—climbing its branches, sitting there, and eating mulberries.
I remember it was the end of winter, and everyone was busy cleaning the house and preparing for Nowruz—the arrival of the new year and a new spring. Celebrating Nowruz in Iran and Afghanistan was not very different. There was the same spring cleaning—washing carpets and sometimes throwing away old things and replacing them with new ones.
But for me, it was difficult. Iran and Afghanistan were very different in terms of living standards. The yard had no paving; the houses were made of mud, clay, and water. There was dust everywhere. There were no water taps or well-built brick houses—at least not in the house we were going to live in. My grandfather did not care much for a neat and stylish lifestyle.
As the new year approached, hopes and wishes were renewed—along with the hope that one day we would return to Iran, the land I felt more connected to.
On the first day of the new year, we went to pay our respects to my grandfather. Then we visited my older uncle and my older aunt, who were married to each other—as the saying goes, “killing two birds with one stone,” haha. Their house was bigger, built with stone and brick, with a beautiful paved yard.
When we met my uncle, I felt a strange, painful pinch in my side—it was my mother’s signal. Then she whispered in my ear, “Kiss your uncle’s and aunt’s hands.” I looked at her and said, “Are they descendants of the Prophet (Sayyids)?” Before I could feel another painful pinch, I bent down and kissed my uncle’s hand.
When we entered the guest room, I saw a table setting that looked a bit different from the Haft-Seen I was used to. Curious, I asked, “Mom, why is their table arranged differently?” My mother asked my uncle to explain some Afghan customs to us.
He began, “My dear, we have a ‘Haft Mewa’ table, made of seven kinds of dried fruits that are soaked in water two days in advance and develop a delicious taste. It is placed in a large bowl in the center of the table, and everyone can serve themselves as much as they like into smaller bowls.”
He continued, “This table also includes a combination of fresh fruits, jalebi, cake, and ‘Roud bread’ (made of milk, water, sugar, oil, and flour). Alongside these, we place the Divan of Hafez, a mirror, and the Holy Qur’an.”
He said that Nowruz has only one official holiday, but the Red Flower Festival lasts 40 days. On the first day, in the shrine—known as the shrine of Imam Ali—a flag is raised. At night, there are fireworks. On the first night, the whole city celebrates with fireworks, especially in the city where we live, Mazar-e-Sharif. The shrine of Imam Ali, located in the center of the city, is illuminated for forty days, and every Wednesday during this time, the Red Flower Festival is held. Sometimes men and women celebrate together, and sometimes separately, watching from behind barriers with longing.
Women celebrate these days wearing colorful Punjabi dresses or saris (Indian and Pakistani clothing), with makeup as if they were going to a beauty salon.
There were many stories about the history and traditions of Afghanistan, but for me, as just a child, this was enough. I wanted to enjoy the first day of spring. I insisted that we go back home. When we returned, I started playing childish games with my siblings—especially playing with mud and soil—and together we built a little mud house.
Remembering childhood memories in spring brings a special kind of joy. And now I have learned that every moment of life is beautiful in its own time. We should not long for the past, but instead enjoy the present.
May every day be Nowruz for you; may your Nowruz be victorious.
Smile, so the world smiles back at you.
اولین بهار در افغانستان
مینویسم به یاد اولین بهار در افغانستان به یاد ان درخت توت بزرگ وسط حیاط درختی که آن زمان۳۰ ساله بود؛ یعنی ۳۰ سال پیش آن درخت نشانه دست مادر بزرگ بود. هر زمانی که به آن نگاه می کردم و کنارش می نشستم احساس میکردم مامان بزرگ کنارم نشسته و نوازشم میدهم. من هیچ وقت مادر بزرگم را ندیده بودم فقط از چهره زیبا و دل مهربان او نشنیده بودم. زمانی که اولین بار برای مدتی کوتاهی به افغانستان سفر کرده بودیم کودکی بیش نبودم آنگاه هیچی از جنگ و ویرانی نمی دانستم؛ به یاد دارم زمانی که برای اولین بار وارد؛ حیاط خانه پدری شدم چشمم به درخت توت برخورد با خود گفتم عجب درختی بزرگ و زیبای ! در ذهن کودکانه خود تاب بازی و شیطنت را تجسم کردم؛ بالا رفتن از شاخه های درخت و نشستن و توت خوردن. به یاد دارم آخرهای زمستان بود و درگیر خانه تکانی و هیاهوی آمدن نوروز فرا رسیدن سال نو بهار نو. تجلیل از نوروز در ایران و افغانستان خیلی متفاوت از هم نبود. همان خانه تکونی شستن فرش و گاهی دور انداختن وسایل کهنه و به جایش نو خریداری می کنند . ولی برای من سخت بود ایران و افغانستان از نگاه سطح زندگی تفاوت زیادی داشت؛ حیاط بدون سنگ ؛ خانه های با (گل ـ خاک ـ و آب ) همه جا بیشتر خاک دیده می شد ؛ دیگر خبری از شیر اب و خانه ی با ساخت آجر؛ و شیک نبود. حداقل خانه ی که قرار بود ما درآن زندگی بکنیم. بابابزرگ خیلی دوست نداشت که آراسته و شیک زندگی کند. با نزدیک شدن به تحویل سال امیدها و آرزوها از سر گرفته میشد و امید اینکه روزی خواهد فرا رسید که ما دوباره برگردیم به ایران؛ سرزمینی که بیشتر خود را از آن می دانستم. روز اول سال نو برای ادای احترام نزد بابا بزرگ رفتیم؛ و بعد به خانه دایی بزرگ و عمه بزرگ که زن شوهر بودن؛ یک ضرب المثل است میگویند با یک تیر دو نشان ههه؛. خانه آنها بزرگتر و ساخته شده از سنگ و آجر بود با حیاط قشنگ و آسفالت. وقتی که با دایی روبرو شدیم یک سوزش عجیب دردناک در بغل خود احساس کردم ؛ بشکون مامان خانم بود و بعد در گوشم گفت دست دایی و عمه ات را ببوس منم طرفش نگاه کردم و گفتم مگه اینا سید هستن؛ قبل از اینکه سوزش و درد دومی را احساس کنم خم شدم و دست دایی را بوسیدم. زمانی که رفتیم صالون پذیرای سفره کمی متفاوت تر از سفره های هفت سین دیدم؛ و با کنجکاوی پرسیدم مامان اینا جور دیگه سفره پهن کردن ؛ مامان خانم از دایی خواست کمی از رسم و رواج افغانستان برای ما بگوید؛ دایی شروع کرد. دختر جان ما سفره هفت میوه داریم که متشکل از هفت میوه خشک که از دو روز قبل در آب انباشه و طعم خوشمزه ی به خود میگیرد؛ و آن را در کاسه بزرگ وسط سفره قرار میدهیم و هر کس میتواند با ملاقه به کاسه های کوچک به اندازه دلخواه بگیرد. در این سفره باید ترکیبی از میوه های تازه و جلبی و کیک و نان رود =(شیر آب شکر روغن آرد) باشد. در کنار اینها کتاب حافظ و ایینه و قرآن کریم همچنان قرار میگیرد.او گفت در نوروز فقط یک روز تعطیلی است ولی جشن گل سرخ ۴۰ روز است؛ روز اول در روضه که مشهور به زیارت حضرت علی است؛علم برافراشته می شود؛ و شبها آتش بازی ؛ شب اول تمام شهر آتش بازی میکنند؛ مخصوصا در شهر که ما زندگی میکنیم مزار شریف؛ زیارت حضرت علی که در وسط مزار شریف قرار گرفته چهل روز چراغانی است و تا چهل روز هر چهارشنبه جشن میله گل سرخ برگزار میشود گاهی زنان و مردان با هم و گاهی تنها زنان و مردان در حسرت پشت میله ها تماشا میکنند. زنان با لباس های پنجابی ؛ ساری= (لباس هندی و پاکستانی ) با رنگهای مختلف بر تن و ارایش در حد آرایشگاه رفتن این روز ها را تجلیل میکنند. قصه ها زیاد بود از تاریخ و رسوم های افغانستان؛ولی برای من که کودکی بیش نبودم همین قدر کافی بود و میخواستم که از روز اول بهار لذت ببرم و با اسرار از مامان خواستم که برگردیم به خانه ی خودمان ؛ زمانی که به خانه رسیدیم من با خواهر و برادرم شروع به بازی ها کودکانه مخصوصا گل و خاک بازی شروع کردیم و با هم خانه گلی ساختیم. یاد خاطرات کودکی در بهار لذت خاصی به همراه دارد.و حالا آموختم هر لحظه زندگی در زمان و دوره خودش زیبا است حسرت گذشته را نخوریم و از لحظه ها لذت ببرم. هر روزتون نوروز؛ نوروزتون پیروز. بخند تا دنیا به رویت بخنده