The First Spring in Afghanistan
I write in memory of the first spring in Afghanistan, remembering that big mulberry tree in the middle of the yard—a tree that was 30 years old at the time; that is, 30 years ago. That tree was a sign of my grandmother’s presence. Whenever I looked at it or sat beside it, I felt as if my grandmother was sitting next to me, gently comforting me. I had never seen my grandmother; I had only heard about her beautiful face and kind heart.
The first time we traveled to Afghanistan for a short period, I was just a child. Back then, I knew nothing about war and destruction. I remember when I first entered my father’s family home, my eyes fell on the mulberry tree. I said to myself, “What a big and beautiful tree!” In my childish imagination, I pictured playing, swinging, being mischievous—climbing its branches, sitting there, and eating mulberries.
I remember it was the end of winter, and everyone was busy cleaning the house and preparing for Nowruz—the arrival of the new year and a new spring. Celebrating Nowruz in Iran and Afghanistan was not very different. There was the same spring cleaning—washing carpets and sometimes throwing away old things and replacing them with new ones.
But for me, it was difficult. Iran and Afghanistan were very different in terms of living standards. The yard had no paving; the houses were made of mud, clay, and water. There was dust everywhere. There were no water taps or well-built brick houses—at least not in the house we were going to live in. My grandfather did not care much for a neat and stylish lifestyle.
As the new year approached, hopes and wishes were renewed—along with the hope that one day we would return to Iran, the land I felt more connected to.
On the first day of the new year, we went to pay our respects to my grandfather. Then we visited my older uncle and my older aunt, who were married to each other—as the saying goes, “killing two birds with one stone,” haha. Their house was bigger, built with stone and brick, with a beautiful paved yard.
When we met my uncle, I felt a strange, painful pinch in my side—it was my mother’s signal. Then she whispered in my ear, “Kiss your uncle’s and aunt’s hands.” I looked at her and said, “Are they descendants of the Prophet (Sayyids)?” Before I could feel another painful pinch, I bent down and kissed my uncle’s hand.
When we entered the guest room, I saw a table setting that looked a bit different from the Haft-Seen I was used to. Curious, I asked, “Mom, why is their table arranged differently?” My mother asked my uncle to explain some Afghan customs to us.
He began, “My dear, we have a ‘Haft Mewa’ table, made of seven kinds of dried fruits that are soaked in water two days in advance and develop a delicious taste. It is placed in a large bowl in the center of the table, and everyone can serve themselves as much as they like into smaller bowls.”
He continued, “This table also includes a combination of fresh fruits, jalebi, cake, and ‘Roud bread’ (made of milk, water, sugar, oil, and flour). Alongside these, we place the Divan of Hafez, a mirror, and the Holy Qur’an.”
He said that Nowruz has only one official holiday, but the Red Flower Festival lasts 40 days. On the first day, in the shrine—known as the shrine of Imam Ali—a flag is raised. At night, there are fireworks. On the first night, the whole city celebrates with fireworks, especially in the city where we live, Mazar-e-Sharif. The shrine of Imam Ali, located in the center of the city, is illuminated for forty days, and every Wednesday during this time, the Red Flower Festival is held. Sometimes men and women celebrate together, and sometimes separately, watching from behind barriers with longing.
Women celebrate these days wearing colorful Punjabi dresses or saris (Indian and Pakistani clothing), with makeup as if they were going to a beauty salon.
There were many stories about the history and traditions of Afghanistan, but for me, as just a child, this was enough. I wanted to enjoy the first day of spring. I insisted that we go back home. When we returned, I started playing childish games with my siblings—especially playing with mud and soil—and together we built a little mud house.
Remembering childhood memories in spring brings a special kind of joy. And now I have learned that every moment of life is beautiful in its own time. We should not long for the past, but instead enjoy the present.
May every day be Nowruz for you; may your Nowruz be victorious.
Smile, so the world smiles back at you.
اولین بهار در افغانستان
مینویسم به یاد اولین بهار در افغانستان به یاد ان درخت توت بزرگ وسط حیاط درختی که آن زمان۳۰ ساله بود؛ یعنی ۳۰ سال پیش آن درخت نشانه دست مادر بزرگ بود. هر زمانی که به آن نگاه می کردم و کنارش می نشستم احساس میکردم مامان بزرگ کنارم نشسته و نوازشم میدهم. من هیچ وقت مادر بزرگم را ندیده بودم فقط از چهره زیبا و دل مهربان او نشنیده بودم. زمانی که اولین بار برای مدتی کوتاهی به افغانستان سفر کرده بودیم کودکی بیش نبودم آنگاه هیچی از جنگ و ویرانی نمی دانستم؛ به یاد دارم زمانی که برای اولین بار وارد؛ حیاط خانه پدری شدم چشمم به درخت توت برخورد با خود گفتم عجب درختی بزرگ و زیبای ! در ذهن کودکانه خود تاب بازی و شیطنت را تجسم کردم؛ بالا رفتن از شاخه های درخت و نشستن و توت خوردن. به یاد دارم آخرهای زمستان بود و درگیر خانه تکانی و هیاهوی آمدن نوروز فرا رسیدن سال نو بهار نو. تجلیل از نوروز در ایران و افغانستان خیلی متفاوت از هم نبود. همان خانه تکونی شستن فرش و گاهی دور انداختن وسایل کهنه و به جایش نو خریداری می کنند . ولی برای من سخت بود ایران و افغانستان از نگاه سطح زندگی تفاوت زیادی داشت؛ حیاط بدون سنگ ؛ خانه های با (گل ـ خاک ـ و آب ) همه جا بیشتر خاک دیده می شد ؛ دیگر خبری از شیر اب و خانه ی با ساخت آجر؛ و شیک نبود. حداقل خانه ی که قرار بود ما درآن زندگی بکنیم. بابابزرگ خیلی دوست نداشت که آراسته و شیک زندگی کند. با نزدیک شدن به تحویل سال امیدها و آرزوها از سر گرفته میشد و امید اینکه روزی خواهد فرا رسید که ما دوباره برگردیم به ایران؛ سرزمینی که بیشتر خود را از آن می دانستم. روز اول سال نو برای ادای احترام نزد بابا بزرگ رفتیم؛ و بعد به خانه دایی بزرگ و عمه بزرگ که زن شوهر بودن؛ یک ضرب المثل است میگویند با یک تیر دو نشان ههه؛. خانه آنها بزرگتر و ساخته شده از سنگ و آجر بود با حیاط قشنگ و آسفالت. وقتی که با دایی روبرو شدیم یک سوزش عجیب دردناک در بغل خود احساس کردم ؛ بشکون مامان خانم بود و بعد در گوشم گفت دست دایی و عمه ات را ببوس منم طرفش نگاه کردم و گفتم مگه اینا سید هستن؛ قبل از اینکه سوزش و درد دومی را احساس کنم خم شدم و دست دایی را بوسیدم. زمانی که رفتیم صالون پذیرای سفره کمی متفاوت تر از سفره های هفت سین دیدم؛ و با کنجکاوی پرسیدم مامان اینا جور دیگه سفره پهن کردن ؛ مامان خانم از دایی خواست کمی از رسم و رواج افغانستان برای ما بگوید؛ دایی شروع کرد. دختر جان ما سفره هفت میوه داریم که متشکل از هفت میوه خشک که از دو روز قبل در آب انباشه و طعم خوشمزه ی به خود میگیرد؛ و آن را در کاسه بزرگ وسط سفره قرار میدهیم و هر کس میتواند با ملاقه به کاسه های کوچک به اندازه دلخواه بگیرد. در این سفره باید ترکیبی از میوه های تازه و جلبی و کیک و نان رود =(شیر آب شکر روغن آرد) باشد. در کنار اینها کتاب حافظ و ایینه و قرآن کریم همچنان قرار میگیرد.او گفت در نوروز فقط یک روز تعطیلی است ولی جشن گل سرخ ۴۰ روز است؛ روز اول در روضه که مشهور به زیارت حضرت علی است؛علم برافراشته می شود؛ و شبها آتش بازی ؛ شب اول تمام شهر آتش بازی میکنند؛ مخصوصا در شهر که ما زندگی میکنیم مزار شریف؛ زیارت حضرت علی که در وسط مزار شریف قرار گرفته چهل روز چراغانی است و تا چهل روز هر چهارشنبه جشن میله گل سرخ برگزار میشود گاهی زنان و مردان با هم و گاهی تنها زنان و مردان در حسرت پشت میله ها تماشا میکنند. زنان با لباس های پنجابی ؛ ساری= (لباس هندی و پاکستانی ) با رنگهای مختلف بر تن و ارایش در حد آرایشگاه رفتن این روز ها را تجلیل میکنند. قصه ها زیاد بود از تاریخ و رسوم های افغانستان؛ولی برای من که کودکی بیش نبودم همین قدر کافی بود و میخواستم که از روز اول بهار لذت ببرم و با اسرار از مامان خواستم که برگردیم به خانه ی خودمان ؛ زمانی که به خانه رسیدیم من با خواهر و برادرم شروع به بازی ها کودکانه مخصوصا گل و خاک بازی شروع کردیم و با هم خانه گلی ساختیم. یاد خاطرات کودکی در بهار لذت خاصی به همراه دارد.و حالا آموختم هر لحظه زندگی در زمان و دوره خودش زیبا است حسرت گذشته را نخوریم و از لحظه ها لذت ببرم. هر روزتون نوروز؛ نوروزتون پیروز. بخند تا دنیا به رویت بخنده